Bakma Şiiri - Simya Nuran Aksoy

Bakma Çünkü bakmak bazen sadece düğümü sıkılaştırır. Geçmiş, çözülmeyi bekleyen bir hatıra değildir artık. O, boyna dolanmış ama henüz çekilmemiş bir urgandır. Çekmezsen öldürmez; bakarsan çağırır. Bu yüzden bakma. Zaman ilerlemez. Zaman düşer. Aylar yere düşer, kutsallığını yitirir, takvim yaprakları gibi katlanır. Ömür dediğin şey, ilerlemekten çok eksilmektir. Ayık gezen Firavunlar vardır; ne yaptığını bilerek kıran, bilinciyle zulmeden. Ama Asiye vardır; affı bir temizlik değildir, bir gölgeyi yerli yerine koymaktır. Affetmek, olanı inkâr etmek değil, ona artık hükmetmemesini sağlamaktır. Hicran ölmez, masaya yatırılır. Bir doktorun otopsi masasındadır acı; ölüm nedeni merak edilir. Açılan her organ bir anıdır. Her anı temizlendikçe zihin aklanır. Suçlu bulunmaz; sadece nedenler görünür olur. Mavi denizler vardır, kara kuyulara atılmış. Yok olmazlar. En dipte dururlar. Karanlıkta bile buharları toprağı nemlendirir. Oradan filiz çıkar. Yaşanan her şey geride kalmış bir fotoğrafa dönüşmüştür. Bakma Adını koyamadığın bir sızının adını aramaktan vazgeç. Her acının bir kelimeye ihtiyacı yoktur. Bazı sızıların dili yoktur; kelime giydirildiğinde iyileşmez, sabitlenir. Geç kalmış bir cümleyi zamanında susarak telafi etmek mümkündür. Çünkü sessizlik de bir fiildir. Ve bazen en adil olanıdır. Vaktinde konuşmayanlar için susmak asilliktir... Akma Geçmişin tersyüz olmuş ahengine karışma. Bozulmuş bir melodiye eşlik etmek seni müzisyen yapmaz. Bir satır bekleyen gözlerin travması vardır; sürekli tamamlanmak isteyen... Ama her satır yazılmaz. Bazen bir cellat gerekir. Cellat kötülük değildir; gereksiz bağı kesendir. Satırı temizler. Boynu vurur. Gözlerin feri yıkanır. Görme yeniden mümkün olur. Ömür, bir ah ile bir af arasında salınır. Ne tamamen yanıştır ne de bütünüyle bağışlanma. İnsan ne yalnızca yüktür ne de bütünüyle arınmış. Bilinç, bu salınımı taşımayı öğrendiğinde olgunlaşır. Bakmadan görmeyi, akmadan durmayı öğrendiğinde… İşte orada insan kendine yaklaşır. Simya