Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Duygularınızı doğanın güzelliklerine atıfta bulunarak akıcı bir dille anlatımınız çok harika. Kaleminizi yüreğinizle bütünleştirerek yazdığınız şiirler , umarım hakettiği değeri bulacaktır. Okumaya ve yazmaya ve anlatmaya devam dileklerimle saygılar sunuyorum.
hızla koşuyordu bir yerlere yağmur
sarmıştı kurşuni sis her yanımızı
yer, madenlerini boşaltıyordu göğe
gök, göz yaşlarını karıştırıyordu akşam üstüne
ben, yapayalnız arınmış duygulardan / Tebrikler.
o günden beri;
gözlerimi kaç kez gönderdim,
yağmur duasına,
elleri hep boş döndüler.
o kadar insafsız,
o kadar merhametsiz,
o kadar cimriler ki!
iki damla yaşı bile,
kirpiklerimden esirgediler…
katılmak istedim....
aslında ağlamak arınmakdır.bulutlarda doğayı arındırır.......
güzel şiirinizi ve yüreğinizi tebrik ediyor;selam,saygı ve sevgilerimi yolluyorum.
Hasretin farkli anlatımı...Güzeldi.. Paylaşımınız icin tesekkürler.. Kaleminizi yüregimle kutluyorum.
İÇİNİZDEKİ DUYGULARI YANSITMANIN DEĞİŞİK BİR ANLATIM TARZI GÜZELDİ
bakır bulutlar
bakır dağlardan geçerken
gözlerin gümuşî
kurşunî sislerin arkasından
bana gülümsüyordu.
hızla koşuyordu bir yerlere yağmur
sarmıştı kurşuni sis her yanımızı
yer, madenlerini boşaltıyordu göğe
gök, göz yaşlarını karıştırıyordu akşam üstüne
ben, yapayalnız arınmış duygulardan
Tebrikler güzel şiire
Güzel bir hasret şiiri sevğiliye. Kutkuyorum bu güzel yüreğinizive usta kaleminizi. Sayğılarımla. Erol Sagun.
Bir umudun hikayesi unutmak o kadar kolay olmuyor umut olunca sevmek ne kadar zorsa unutmasıda o kadar zor.....kutlarım efendim güzel bir şiiri okudum yüreğinize kaleminize sağlık
saçlarımda derin dalgalar
saçlarımda hüznün âlâsı
saçlarımdan dökülüyordu yaşlar
savrulan yele inat kaskatı
un ufak ruhumda endişelerin hadsiz çıkışları
kaleminiz do tutmuş yine alev saçıyor şair dost... tebrikler
bakir bulutlar bana 'mitolojik'anlatimlari animsatti...
ve gercekten farkili ve hos olmus tebrik ederim sizi sevgili Dilek...
kalemlerin daima yazsin..
Bu şiir ile ilgili 48 tane yorum bulunmakta