Bak buraya, uzaklara bakma, sana diyorum! Hani o hiç bitmeyen, zemheride bahar getiren mevsimim var ya, işte o sensin. Ruhumun ıssız, unutulmuş, kimsenin uğramadığı o tozlu köşelerine ektiğin tohumlar, Şimdi gönül bahçemde, rengarenk, mis kokulu binbir çiçek açtı. Dünüm sustu, bütün pişmanlıklarım tükendi, bugünüm sadece seninle konuşuyor; Karanlık puslar dağıldı, en uzak ufkum senin güneşinle aydınlanıyor artık.
Hey, kime diyorum, iyi dinle, duy artık şu kalbimin gümbürtüsünü! Sen sadece bir isimden ibaret değilsin, sen her aldığım nefese ilmek ilmek işlenmiş nakışsın. Dizlerimin bağını çözen o masum, o çocuksu, o dünyalara bedel bakışın, Bütün dertlerimi, bütün eski sancılarımı bir çırpıda silip atan tılsımsın. Sen varken, o kapkara hüzünler kapımın eşiğinden içeri tek bir adım bile atamaz, Sen yanımdayken, bu yorgun ama seninle dirilen yürek yorulmak, durulmak nedir bilmez.
İyi bak şimdi, sakın kaçırma gözlerini, en derine, tam özüme bak; Orada senden başka, senden öte, senden gayrı tek bir hikâye yok artık. Yarım kalmış, eksik bırakılmış, kırılıp dökülmüş ne varsa tamamladın bir gülüşünle, Zamanı senin kollarında durdurdum, bu hoyrat dünyayı sırf seninle içinde olduğum için sevdim. Sen benim fırtınalarda sığındığım en korunaklı liman, sırtımı yasladığım o yıkılmaz dağsın, Sen bu ömür yolculuğunda, kaderimin alnıma inci gibi yazdığı en büyük, en eşsiz sevdasın.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta