Bak Buraya Pişt Şiiri - Mesut Özdemir 3

Bak buraya, uzaklara bakma, sana diyorum! Hani o hiç bitmeyen, zemheride bahar getiren mevsimim var ya, işte o sensin. Ruhumun ıssız, unutulmuş, kimsenin uğramadığı o tozlu köşelerine ektiğin tohumlar, Şimdi gönül bahçemde, rengarenk, mis kokulu binbir çiçek açtı. Dünüm sustu, bütün pişmanlıklarım tükendi, bugünüm sadece seninle konuşuyor; Karanlık puslar dağıldı, en uzak ufkum senin güneşinle aydınlanıyor artık.

Hey, kime diyorum, iyi dinle, duy artık şu kalbimin gümbürtüsünü! Sen sadece bir isimden ibaret değilsin, sen her aldığım nefese ilmek ilmek işlenmiş nakışsın. Dizlerimin bağını çözen o masum, o çocuksu, o dünyalara bedel bakışın, Bütün dertlerimi, bütün eski sancılarımı bir çırpıda silip atan tılsımsın. Sen varken, o kapkara hüzünler kapımın eşiğinden içeri tek bir adım bile atamaz, Sen yanımdayken, bu yorgun ama seninle dirilen yürek yorulmak, durulmak nedir bilmez.

İyi bak şimdi, sakın kaçırma gözlerini, en derine, tam özüme bak; Orada senden başka, senden öte, senden gayrı tek bir hikâye yok artık. Yarım kalmış, eksik bırakılmış, kırılıp dökülmüş ne varsa tamamladın bir gülüşünle, Zamanı senin kollarında durdurdum, bu hoyrat dünyayı sırf seninle içinde olduğum için sevdim. Sen benim fırtınalarda sığındığım en korunaklı liman, sırtımı yasladığım o yıkılmaz dağsın, Sen bu ömür yolculuğunda, kaderimin alnıma inci gibi yazdığı en büyük, en eşsiz sevdasın.

Baksana bana, çevirme o güzel yüzünü, gözümün nuru! Sen benim daldığım uykunun en tatlı rüyası, her sabah uyandığım hayatın en berrak ışığısın. Hangi kitabın sayfasını çevirsem seni anlatıyor altı çizili cümleler, Hangi şarkıyı mırıldansam, notalar hiç şaşmadan senin adını fısıldıyor rüzgara. Sen benim hayat denilen bu muazzam karmaşada bulduğum tek doğrum, Yönümü şaşırdığımda pusulam, karanlığa düştüğümde sönmeyen kandilimsin.

Sana diyorum, pişşşttt! Duyuyor musun gönlümün asıl sahibini? Bu can bu bedende emanet duruyorsa, bil ki tek sebebi, tek dayanağı sensin. Gülüşünle dünyayı yerinden oynatır, bir bakışınla en sert fırtınaları bir anda dindirirsin. Öyle bir taht kurdun ki başköşeme, ne yıllar eskitemez onu, ne kimse yıkmaya güç yetirebilir. Sen benim bitmek bilmeyen uzun yolum, varmaktan asla korkmadığım tek sonum, Sen benim, benden içeri yaşayan, benden öte olan canımsın, cananımısın...

Yorulma, bıkma benden; çünkü bu kalp seninle çarpmayı öğrendi yeniden. Hani derler ya "insan bir kez doğar" diye, yalan! Ben seninle doğdum o karanlık geceden. Adımını attığın her yer benim vatanım, elini tuttuğum her an benim bayramım oldu. Kim ne derse desin, kim hangi tarafa dönerse dönsün; Benim kıblem sensin, benim huzurum sensin, benim sonsuz mutluluğum sadece senin kollarında...