artık en son bahar ömrümün mevsiminde
sarardı yapraklarım çaresiz
bir sonraki aşka yetmiyecek gücüm
vur makası vur gitsin be bahçevan
hayat yeterinden uzun değilmi
sevilmeyen ağaç meyva verirmi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




zaman mı yok,ömrün son mevsimi nedir ki...yaşamdan almak bişeyleri daha güçlü kılmaz mı bizleri,De bahçıvana vurmasın makası...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta