Bahçevan Şiiri - Mesut Yüksel

Sarayın bahçesinde bir bahçevanım ben,
Toprağa düşen her gül, kalbimden bir parçadır.
Sense, o sarayın göz kamaştıran prensesi,
Bir bakışınla, mevsimleri değiştirirsin adeta.

Her sabah, senin geçtiğin yollara su serperim,
Ayak izlerinden, gül filizleri doğsun diye.
Bahçede gezinirken, dokunursun rüzgâra,
Rüzgâr, kokunu getirir bana gizlice.

Bir gün baktın, gül bahçesine,
Tüm güller başını eğdi, sessizce.
Güzelliğinden utandı renkleri,
Solgunlaştı gül yaprakları bile.

Sen gülersin, ben baharda dirilirim,
Sen ağlarsın, tüm çiçekler solar içimde.
Düşen her gül yaprağını, toplarım usulca,
“Belki bir gün dokunur” diye dikiyorum yeniden.

Ben sarayın sessiz bahçevanıyım,
Sen aynalarda kaybolan bir masal.
Birimiz toprağa kök salmış,
Birimiz göklere yazılmış kader.

Ve bilirim...
Bu aşkın mevsimi hiç gelmeyecek,
Ama ben, her bahar seni,
Toprağa gül diye, yeniden dikeceğim...