Akşam, saçlarının arasına gizlenip soluğunu bırakıyor,
Baharın ilk nefesi gibi çökmüş omuzlarıma huzur.
Gözlerinin kenarı…
Sessiz bir duanın semadan yükselişi misali
Dokunur içimde saklı duran yaralarıma.
Gülüşün bir Kevser ırmağıdır,
İçtikçe çoğalan, içtikçe arınan.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta