Bir kış günü seksenlerden kalma,kimsenin sokakta olmadığı bir gün,
Dün kestiğim bıyıklarımı,artık ne devrim ne yoldaşlık,
Kış günü İstanbul'un kışı sabah soğuk üniverste yolunu tutmuşken seni görüyorum her sabah indiğin Karaköy vapurundan.
Yüzümü okşayan rüzgar uzun zaman sonra suratıma temas ediyor,
Bir yosmanın narin dokunuşu gibi aşık oluyorum,
İsmini bilmediğim bir kadına,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta