Gün vurdu,güneş yaktı tenimi
Küçük bir köy evinin odasında.
Kuşlarla karşıladı tabiat baharı
Güller tomurcuklara bürünürken
Çiçeğe durdu kiraz ve erik ağaçları
Kazmayı vurunca toprağa
Yeşillendi,tabiat gülümsedi bana
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Büyüleyici...Okuyana o anı yaşatan bir şiir. Kutlarım gayet güzel bir çalışma..
ne güzel yazmışsınız...sanki bir an kendimi şiirinizin içinde buldum....süper..........saygılar........
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta