Çocukken ne rahat olurmuş insan,
Aşkı bilmezmiş çünkü onlar,
Ne yürek acısı, ne de gönül yarası bilirlermiş,
Sevmekmiş, hasretmiş, özlemekmiş ne kadar da
Uzakmış bu elinden çok çektiğimiz duygular.
Çocuk olunca kalbi olmuyormuş gibi,
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta