Bir ağaç kollarını gökyüzüne açmış Tanrıya dua ediyor.
Çizgi çizgi olmuş yüzü.
Torununu bekleyen bir dede gibi bayram şekerlerini toplamaya gelmelerini bekliyor.
Yaprakları dökülüyor ömrünün sonbaharında.
Eskiden dost olan rüzgarlar şimdi ürkütüyor.
Kuruyan elleri titriyor.
Yağmur damlarlını bile taşıyacak gücü kalmamış.
Bugün seviştim, yürüyüşe katıldım sonra
Yorgunum, bahar geldi, silah kullanmayı öğrenmeliyim bu yaz
Kitaplar birikiyor, saçlarım uzuyor, her yerde gümbür gümbür bir telâş
Gencim daha, dünyayı görmek istiyorum, öpüşmek ne güzel,
düşünmek ne güzel, bir gün mutlaka yeneceğiz!
Bir gün mutlaka yeneceğiz, ey eski zaman sarrafları! Ey kaz kafalılar! Ey sadrazam!
Devamını Oku
Yorgunum, bahar geldi, silah kullanmayı öğrenmeliyim bu yaz
Kitaplar birikiyor, saçlarım uzuyor, her yerde gümbür gümbür bir telâş
Gencim daha, dünyayı görmek istiyorum, öpüşmek ne güzel,
düşünmek ne güzel, bir gün mutlaka yeneceğiz!
Bir gün mutlaka yeneceğiz, ey eski zaman sarrafları! Ey kaz kafalılar! Ey sadrazam!




'Başlangıç' ile 'Bitiş' arasındaki o sonsuz sanılan mesafeyi ölçmek gibi... Tebrikler.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta