Kan şerbetini içtik bahar çiçeklerinin,
2 yıl önce bugün
Kımıldamayan yapraklar gibiydi
O zamanlar aşklarımız
Akasya kokulu çocukluğumuzu gömdük parklara
Kaybettiklerimize kaldırdık,
Boğuk sesli kadehlerimizi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
