ben ne bir ressamım ne de şair
heves ettim kelimelerle mutluluğu çizmeye
güneşin ilk ışıkları aksederken perdede
ak saçım üzerinde ters şapka
mahmur gözümde buğulu cam siyah çerçeve
ağzımda tahta kalem tamam olsun diye
mutluluk fırça olmuş çiziyorum tuvale
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta