Bahçelerde açsa’ da, ilkbaharın gülleri,
Koklayamaya gücüm yok, şimdi gönül yorgundur.
Esmez oldu başımda, artık kavak yelleri,
Mevsim bahar olsa’da, bence mevsim hazandır.
Gül ağacım gül verse, artık benim neyime,
Ben yıllardan yorgunum, uyku girmez gözüme
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta