Ordu’nun sabahı serindi.
Taşlar nemliydi, yollar sessizdi.
İnsanlar aceleyle geçiyordu yanımdan
ama ben bir bankta bekliyordum, eskimiş bir
defterin kenarında duran o tek cümleyi düşünerek:
“Bahar geldiğinde döneceğim.”
Zaman geçti, ağaçlar kışın ağırlığını bırakıp
içimde bir merak
öyle bir merakki
ölümümden bir ay sonra
bir güncük yaşamak
ve
dostu düşmanı
Devamını Oku
öyle bir merakki
ölümümden bir ay sonra
bir güncük yaşamak
ve
dostu düşmanı


Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta