Bahar da kalırmış ellerinde insanın,
Kim, ne kadar kadirse yaşamaya
Yalnızlık bile güzelmiş bazen,
Sonunda hep vuslatı gizlermiş...
Ve sonra yineymiş ayrılık
Kader kıskanç bir arkadaşmış meğer
fezayı bağlayarak yorgun kanatlarına
bir güvercin uçurup kıtalar arasından
çağırdın beni
geçerek birer birer sürgün kanyonlarını
derbeder koşup geldim ışıldayan tahtına
yarım koyup bir bardak kurşun rengi çayımı
Devamını Oku
bir güvercin uçurup kıtalar arasından
çağırdın beni
geçerek birer birer sürgün kanyonlarını
derbeder koşup geldim ışıldayan tahtına
yarım koyup bir bardak kurşun rengi çayımı