Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Kimse güldüremez yüzünü artık
Keçe olmuştur çehre
Kaşı çatılır
dili tutulur adamın
Yüreği tekler
gül kurusunu görünce
Bahçıvanın işine son verilmiştir
Bahçevanın işine son vermektense ogüzelim bahçe tekrar canlandırılsa idi .
Yüreğinize sağlık.Bahar gidince insan bahçelere bakmak istemiyor.
başarılı bir anlatım .Şiir özlemle güzellikle başlasada sonundaki acı insanın içini burkan türden emeğinize yüreğinize sağlık.Saygılarımla
tebrikler yüreğinize...
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta