Kaybedilmiş aşklarla, dostluğun,
hiçbirşey de mana bulamadığı
bu kahpe dünyada.
Çare bulunmaz dertlerle savaşır gönül.
En yakın dostun alır da seni,
Atar, kimsenin bilmediği bir dağda
Işık vurmayan karanlıklara…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim



