Farkına varmadan büyüyor insan.
Görmezden geldiğin şeyler zoruna gitmeye başlıyor.
Fakat kaç yaşında olursa olsun, ailesini özlüyor insan..
Bir yanın eksik, bir elin yok sanki.
Zaman geçtikçe bilinen değerlerinde bir önemi yok.
Pişmanlıktan ötesine geçilmiyor.
Hayat oynuyor yine en güzel oyunlarını, acımasızca.
Yağmuru seviyorum diyorsun,
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...
Devamını Oku
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta