Olurya bazen hayal kırıklığı...
Yüzün düşer gözlerin kocaman açılır...
Üzülüyor değilmi insan...
Zaman geçtikçe, öğrendikçe...
Değer bilmez der insanlara...
En değersiz kendisidir...
Ne kendi anlar nede değersiz dedikleri...
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Evlad,
Güzel bir şiir olmuş....daha yolun başındasın....Üzüntülerden uzak dur.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta