Bağışla Beni 4 Şiiri - İsmail Uysal

Dilimde bir türkü dolanıp durur
Örselenmiş parça parça, dağınık
İçinde bir katre sabır ve gurur
Burnuma hasretin kokusu vurur
Anadan, babadan, yardan ayrılık

Haykırır her bir ses; "Bu dünya fani!'
Anladım geç oldu bağışla beni.

Aklımda bir dünya, içinde huzur
İçinde kalbinin bütün renkleri
Neden yağdığını bilir mi yağmur?
Yağmur ki buluttan toprağa mağrur ,
Bazen asil bir tay bazen serseri.

Her yağmur sen sandım, nerdesin, hani
Bahara aldandım bağışla beni !

Ben ki gök yüzüne meftun bir deli
Avuç içlerimde dünün yazgısı
Gözde seğirmeler gittin gideli
Bu kalp çarpıntısı, bu titrek eli
Dermansız bıraktı zaman sargısı

Bedeni asude ruhu hırpani
Bir sefil ademim bağışla beni

Yenilgi yenilgi büyüyen zafer
Bir fetih muştusu bekliyor şehir
İçimde kıyamet, içimde mahşer
Bir meş'um, bir bedbaht bir uğursuz yer
Ölüdür fikirler, yarımdır şair

Bir şiir içinde kaybettim seni
Öldüm mısra mısra bağışla beni

Dilimde bir türkü son ana dair
Eş, dost, akrabalar ve sevgililer
Kırgın kalp yaralı gönül vesair
Ölümü ölümle alt etti mahir
Akıl mahpusunu bastı deliler

Öldürdü, benliği bendeki cani
Gençliğim, yiğidim, bağışla beni!

Duvarlar ayrılık getirmez daim
Korur da insanı bazen dört duvar
Zindanda, tabutta, mezardaki kim
Dünyada eşya mı insan mı kaim
Bir O var ve bir de Onun izi var

O'nsuz amel yersiz, söz malayani
Geçip gitti ömrüm bağışla beni!