Dikenli çalılar yolduk yolumuza
Bağırırdık,dilimizde boğuldu sesimiz
Yokluğa yıkıldık kaçmaklıydık
Silkinmeden denizde yoğrulduk
Bilinmeyen bir yerden, habersiz
Martılar henüz dönmüştü...
Ve benliğimizi rüzgara mıhladığımızda
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta