Baba,
adın geçince omuzlarım ağırlaşıyor.
Sanki dünya birden büyüyor,
ben küçülüyorum.
Sen varken sırtımı dayadığım gölgeydin,
şimdi güneş tepemde,
kaçacak yerim yok.
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta