Babaşkı Şiiri - Tuba Toprak

BABAŞKI

Bir babam vardı yüreği pare pare
Evlat hasretiyle kavruk
Elinde birikmiş buruşmuş umutları
Söylenmeyi bekleyen binlerce sözcük
Yanaklara hasret milyonlarca öpücük
Bir resme saatlerce takılı bir çift buğulu cam
Çaresizliğin en doruk noktası
İlk kelime, ilk adım, ilk okul, ilk veda veda veda...
Kavuşmak mı el mahkum
Onu da en iyi bilir Hüda

Baba kokusunu bilir misiniz
Memleket gibi
Ekmek gibi
Toprak gibi kokar
Bazen de toprak olur kokar
Yağmur getirir gurbetlere kokusunu
Burun direğini sızlatır
Can yakan kelimeler dolar
Boğum boğum boğazına
Kirpikler taşıyamaz buluttan aldığı emaneti
Boşaltıverir utanmadan sıkılmadan
Gözyaşının en asilidir baba için akanı
Acıların en büyüğü en can yakanı
Babamın ardında bıraktığım çocukluğum
Bir mezar taşını okşayan yokluğum
Tadı tuzu giden bayramlar var şimdi
Bir de asla öpemeyeceğin eller
Küçücük yüreklere sığan
Kocaman aşktır
Baba aşkı
Hiç ihanet etmez
Elini bıraksa da dilinden bırakmaz
Yüreğinden sızar dualar
Arşa merdiven olur
Adı sabır olur, vuslat olur
Babanın aşkı bir başka olur...

Haziran 2023
Tuba Toprak