En çokta kaybettiğini özler insan.
Kokusunu , gülüşünü , sesini ona ait olan her şeyi...
Artık onun olmadığı bir yaşamı yaşamak , onsuzluğa alışmak acı verse de en çok anılara sarılmak ister.
Hüzün, acı , keder sarar bütün bedeninii
Gözyaşıyla , ona olan hasretiyle geçer günleri.
Sonraa buradan beraber geçmiştik , bu fotoğrafta çok güzel gülmüş , burada oturmuştu diyerek acıyı azaltmaya çalışır insan.
Ve en çok onu özler insan , canım dediğini , babam dediğini, ilk aşkım dediğinii...
Rabbim, Rabbim, bu işin bildim neymiş Türkçesi;
Senin aşkın ateştir, ateşin gül bahçesi...
Devamını Oku
Senin aşkın ateştir, ateşin gül bahçesi...




Duygu yüklü şiirinizi
beğeni ile okudum
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta