Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
sevgili yasemin ....üzüntüyle okudum şiiri hatta birazda gecikerek ...babayı kaybetmek onuda bilirim ...güzel anlatmışssın kişiliğini ama babaydı deyilmi......başın sağolsun ....babacığınında yeri cennet.....
müzeyyen başkır
Sevgili Yasemin, inan çok üzüldüm. Başın sağolsun. Mekanı cennet olsun. Allah geride kalan sevdiklerine uzun ömürler versin. Ne de güzel anlatmışsın babanı. Oysa benim anlatmak bile hiç gelmedi içimden bu yaşıma kadar. Acını paylaşıyorum.
Sevgilerim seninle dost.
__________Can!!!!
yüreğini yüreğim alkışlasın.Bilirim sende ki bu yürek ve o yüreğe bağlı coşkulu ritm olduğu sürece şiirlerin bir deva olacak.. Ve ....
ben yorum yapmakta zorlanırım, ana şiirlerine, baba şiirlerine.Hele birde hasret var ise, hele yokluk sarmışsa , hele özlem ise şiirin adı soyadı sicili kütüğü gayesi derdi....
....
taze bir acı.... ama bu acı hiç bayat olmaz ki Taze kalır hep, tükenmez, bir ısrardır ki gelip de geçmez.
Anladığım şeyi beğenmesem, bu taziyeyi yazmak zor, yazmak acı da olsa....
Ey Can!!!
Başın sağolsun !
Mevlam merhum pederinin günahlarını affeyleyip onu cennetiyle hediyelendirsin. Ve o Allah ki yüceler yücesi sizlere sabır versin. Sağlıklı mutlu uzun ömürler versin. Bize düşen dua etmektir merhumun ruhuna.. Ve dualarımız, senledir, sevdiklerimizledir...
Allah sabır vere....
Mekanı cennet ola....
BABANIZA TANRIDAN RAHMET AİLENİZE BAŞSAĞLIĞI DİLİYORUM .ALLAH KALANLARA SABIR VERSİN .YÜREĞİNİZE VE KALEMİNİZE SAĞLIK ŞİİRLERİN BİR HARİKA TEBRİKLER...
Sevgili dostum çok üzüldüm babanızın vefatına Allah gani gani rahmet eylesinn.Allahım geride kalanlara sabırlar versin..Mekanı Cennet olsun Necati beyin..'..İnna lillahi ve inna ileyhi raciun..Ondan(allahtan )geldiniz ve yine ona AAllaha)döndüleceksiniz.'babanızın sevgisini çok güzel ve anlaşılabilir bir şekilde dile getirmişiniz....
ruhu şad olsun...
eminim onun sevgisi ve gülümsemesi hep sizinle...
mükemmel bir çalışma olmuş...
yüreğin duygu yüklü sesi....
içten ve sevgi dolu...
saygılarımla kutluyorum...
başınız sağ olsun...
sabırlar diliyorum....
Sevgili Şair,
Şiirinizi okuyunca çok duygulandım.
En çok ta son mısralarını.
Babanız aydınlık içinde ve mekanı cennet olsun.
Çok güzel anlatmışsın canım yüreğimde bir yangın oluştı içim cızzzz etti .BABADIR YA SIRTIMIZI DAYADIĞIMIZ her anlamda Yürektir o BABADIR.çok duygu yüklü manidar ve kdar elem yüklü dizler .Güzel şaiir güzel insan Başın sağolun.yüreüinde ki acıyı hisettim.:(((((
Selamlar bizden
başınız sağolsun
babanıza Allahtan rahmet dilerim
Dokunaklı mısralar.
Allah rahmer etsin. Mekanı cennet olsun.
Anlamlı, duygulu anlatım.
Saygılarımla...
__________________________________
Bu şiir ile ilgili 87 tane yorum bulunmakta