Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
baba ve ağabey...hayatımızdaki yerleri özümsenemeyecek ve doldurulamayacak kadar büyük...tebrik ediyorum...aile sevdanız için...saygıyla..._dejavü_
Tebrikiler
Güzel bir şiir olmuş
Bu sevgiyi size yaşatan özleminiz
Size şiir yazdıran duygularınızın önünde saygıyla eğilirim
çok duygulu olmuş gözyaşlarımı tutamadım...canı gönülden tebrikler
Size böyle şiirler yazma fırsatı veren ve hergün saygıyla varlığın duyumsadığınız o saygın insanların anıyorum.
Hüznü bir adanmışlık duygusuyla şiire taşıdığınız için metanetinizi kutluyorum.
Selamlarımla;esen kalınız Değerli Kardeşim.
Babamı Allah’ıma emanet ediyorum
Babasız bu bedeli ben ağır ödüyorum
Bilin ki yolunuza canımı adıyorum
Dindirenim de yok ki gözyaşı döküşümü
Şayet baban şu an dünecek gittiği sessizlik yolundan deseler can, şu an canımı vermeye hazırım Allah'a. Daha yazmayacam can, bilirimki aplarsın şimdi. Ama ağlama ne olur? Şu hani sana okuyup üfleyen yorumu hatırla ve gül. Ama adam haklı, nazar duası okumakta hani. Sevgilerimle.
çok duygu ve hüzün içinde insanı etkiliyor. babaların yeri ayrıdır. onlar çoğu zaman hayat yükü içinde olsa da çocukları onlar için herşeydir. geleğidir. hazinesidir. evlat onlar için dünyanın en değerli hazineleridir.kaybedildiği an daha bir değeri çöker insanın yüreğine. yüreğiniz dert görmesin. şiirleriniz yüreğinizden ses olup gelsin sevgiler ve saygılar
Sayın Hatice KATRAN Hanımefendi...
Şiirinizi tam okuyamadım inanın... Çünkü; hüzün, bana çok acı çektiriyor ve günlerce kendime gelemiyorum desem yalan olmaz efendim...
İlk 3 kıtadan sonrasına deruhte olamadım maalesef... Fakat şiiriniz gerçekten yüreğinizden damla damla akan hicran damlalarının bir göle yığılması gibi akıp durdu ve okunası bir şiir oldu...
Yüreğiniz hüzünlerini, muazzam bir şekilde aktardınız...
Şiirlerinizin güzelliklerini; hüzün konularıyla değil bilâkis mutluluk konularıyla yaşamak istediğimi belirtir saygılarımı sunarım efendim...
Yüreğinize sağlık çok güzel ayrıca fon da çok güzel
babmı hiç beklenmeyen bir zamanda, trafik kazasında kaybetmiştim.Ona yatareince hizmet edemedim.Emaneti anama hizmet edebilmek için
Allah fırsat verdi.Biliyor musun Hatice Hanım, ben anamın ayaklarının altından koklayarak öperim.'Ne var gari de ayaklarımdan öpüyon oğlum' der bana.Onlar yakları altından öpülecxek insanlar.Yaralarım depreşti.Duygularım kabardı.Allah sağ olanlara sağlıklı ömürler nasip etsin, ölenlere de rahmetini esirgemesin.Bu duygular içerisinde hece şiirinden dolayı seni kutluyor, saygılarımla 10 tam puanımı gönderiyorum.
Necati ocakcı Antalya
Baba ve abi, en değerli iki hami. baki muhabbet dilerim. tebrikler
Bu şiir ile ilgili 60 tane yorum bulunmakta