Çocukların ellerini tutun.
İlk okuldayken ben, benim ellerimi
ceplerim tutardı hep..
Bütün sevgisi ortadaydı büyüklerimin
alınsın diye, ama
utangaçtım hep.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




İçimdeki çocuğun yüreğine dokundunuz.Teşekkürler
Bir eğitimci olarak, o çocukların psikolojilerini iyi bilirim...Kutluyorum. Tam puan.
Müthiş buluşların var arkadaşım. çok güzel.
Sizi kutlarım. Mehmet Halil.
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta