Babam’a Şiiri - Yasemin Vural

Arkamdaki dağım dua ağacım
Toprak oldu gitti ekim ayında
Ne yapsam da geçmiyor ki bu acım
Babam olmayınca yanı başımda

Bana seslenirken annecim derdi
Boynunu bükerdi beni beklerdi
Radyoyu açardı türkü dinlerdi
Şimdi ses vermiyor benim bu oğlum

Senin gurbetindi bu güzel şehir
Tutine kavuştun gittin bu ekim
Beni bıraktın da etmedin tehir
Ben burada her gün seni beklerim

Her gün senin yollarını gözlerim
Camiden şimdi gelecek derim
Kapının ardında seni beklerim
Bir selamın çok mu onu isterim

Arkamdaki dağım göçtü yıkıldım
Resmine bakınca öyle dağıldım
Hasretinle yandım bittim kavruldum
Annecim demeni öyle özledim

Böyle erken apansız bu gidişin
Beni nasıl yıktı bir bilsen
Kapıyı açınca ses vermeyişin
Nasıl yaktı beni bir bilsen

Ezan vakti giderdi o camiye
Beklerdim ben onu gelecek diye
Selamı verip de eve girince
Oğlum geldi diye ben sevinirdim

Masada radyosu hiç çalmaz oldu
Odada ışığı hiç yanmaz oldu
Salonda koltuğu hepten boş oldu
Geleceksin diye beklerim babam

Kastamonu çay boyunda yürürken
Yakupağa’da bir bardak çay içerken
Nasrullah’da kıyam edip beklerken
Geleceksin diye beklerim babam

Kastamonu sokakları konuşun
Gözyaşlarım durmuyor bu ekimden
Senin bu muvakkat yok oluşun
Yaralıyor beni en bi derinden

Babamın sesine hasret kulağım
Babamın yüzüne hasret gözlerim
Her gün seni bu şehirde beklerim
Bir inşirah artık benim tesellim
Her zaman duacın bu bahtsız yetim

Gözlerim kapıda mıhlı olsa da
Kalbim yakarışta her çağırışta
Rabbim sizi rahmetiyle kuşatsın
Bu yetimin duaları ulaşsın….