her düştüğümde kendi düşsede beni kaldıran bir adam
kuşak çatışmalarının ortasında
anamdan duyarım ağladığını sabahın altısında
adam gibi bir adam babam
kulağımı çekerken bile içi ağlayan
benim derdimi kendi derdi sayan
bitkin gözlerinden mertlik akan
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta