Yıl dokuzyüz kırkdört ekim ayında
Dünya’ya bir adım, atmıştı babam
Kendini bulmuştu ana koynunda
O büyük şefkati, tatmıştı babam
Ardından başladı yürüme çağı
Küçük ayakların, çözüldü bağı
/ey aşk
/ varlığındır beni umutlandıran
/ ve bütün uzuvlarımı kanatlandıran
/ yokluğun, umut lâhitlerinde hapsediyor beni
/ ruhsuz ve karanlık
/ kim bilir, belki de sana adıyor beni...
Devamını Oku
/ varlığındır beni umutlandıran
/ ve bütün uzuvlarımı kanatlandıran
/ yokluğun, umut lâhitlerinde hapsediyor beni
/ ruhsuz ve karanlık
/ kim bilir, belki de sana adıyor beni...




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta