Çektiği acıları kimseler bilmez.
İçindeki evlat sevgisi hiç dinmez.
Yüzünden gülücükler eksilmez.
Adam gibi adamdır, benim babam.
Ömrünü hep bizlere adadın.
Biz hata yaptık hiç aldırmadın.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta