Babam Şiiri - Basri Erdoğan

Meğer insanın sırtını dayadığı yer bir duvar değilmiş Baba,
Büyüdükçe anladım;
Sen ayaktayken dünya daha az korkuturmuş insanı,
Sen yorulunca evin direkleri bile sessizce eğilirmiş.

Ben çocukluğumu senin nasırlı ellerinde bıraktım Baba,
Bir lokma fazla yiyelim diye eksilttiğin sofralarda,
“Ben iyiyim” deyip içine gömdüğün onca yorgunlukta,
Meğer bizim güldüğümüz yerde sen çokça susmuşsun.

Hani oğullar babalarına sarılmayı biraz geç öğrenir ya,
Ben de sevgimi hep içimde büyüttüm Baba,
Sana söyleyemediğim her “Seni seviyorum”
Şimdi boğazımda ağır bir düğüm gibi duruyor.

Sen bana yürümeyi öğretmiştin bir vakit,
Ama sensiz hangi yoldan yürünür, onu öğretmedin Baba,
Büyüdüm sandım; meğer yalnızca yaşım büyümüş,
İçimde hâlâ elinden tutmak isteyen o çocuk varmış.

Şimdi ne zaman hayat omuzlarıma ağır gelse
Gözlerim seni arıyor kalabalıkların içinde,
Meğer insan kaç yaşına gelirse gelsin Baba,
Başını babasının omzuna koyamayınca
Bir yanı hep çocuk, bir yanı hep yetim kalıyormuş…