Babam Şiiri - Emetullah Akkaya 3

Dün gözlerim doldu apansız
Dünyanın en dertli adamı karşımdaydı…
Ağlamaklıydı gözleri ve sözleri yalansız
Tanısalardı onu benim gibi bilirlerdi ki
Dünyanın en dertli adamıydı karşımdaki…
Karanlıkta apaydınlık bir bakıştı o …
Yüreğimde kanayan bir nadide nakıştı o…
Baba sevgisini bana satır satır yazdıran güçtü…
Şefkat kanatları altında büyüdüğüm
Adını yüreğimin ücra köşelerine işlediğim
Sevgi dolu bakışlarında güven bulduğum
O güvenin huzuruyla rahatça uyuduğum…
Biricik babamdı…
Kendini bildi bileli çalışan
Huzurumuz için huzursuz da olsa durmaksızın koşan…
Bize verebildiği kadar mutlu olan
Ve mutluluğumuzla coşandı…
Bugüne kadar ne varlıktan ne yokluktan dert yandı…
Lakin bilirim ki dünyanın en dertli adamı babamdı…
Onun evlatları vardı çünkü
Onları yani bizi bir everse
Muhtaç yavrularının ellerini ekmek tutarken bir görse
Bu ona yeterdi…
Onun yorgunluğu ne hayat
Ne de alnından damlayan terdi…
İstikbal endişesi yorgunluğun sairinden beterdi…
Alnındaki çizgiler şahittir kederine
Düşünürken dalıp giden babamdır en derine…
O ne bir hükümdardı mesuliyetin zirvesinde
Ne de bir mahkumdu zulmetin mahpesinde…
O gönül gülzarının en nadide gülüydü
Ebediyyen yaşayacak,yavrusunu mutluluğa duasıyla taşıyacak
Sevgilerin en emeklisi,babaların en yüreklisiydi …
Ve geçim derdi onda hiç bitmeyen bir gamdı
Çok insanlar tanıdım en dertlisi babamdı…