Babam Şiiri - Sefer Şimşek

Bir yıldızdın geceleri gökyüzünde parlayan
Erken kaydın genç yaşında asumandan
Ben sana doyamamıştım ki babam
Apansız ayrılıp gittin aramızdan

Senki gölgesinde dinlendiğim çınarımdın
Senki sırtımı yasladığım yüce dağımdın
Senki benim en büyük kaharamanımdın
Yokluğuna alışamadım seni çok özledim babam

Ne öldüğündeki yüzünü silebildim gözümden
Nede ismini silebildim telefon rehberimden
Öyle bir acı düğümlenmişti ki boğazıma
Tek bir damla dahi akmamıştı gözlerimden

Yaşım büyük olsada ben hep çocuktum yanında
Çocukluğumda seninle birlikte kabre girdi babam
Eskiden ölen babalar olurdu etrafımda
Ölümü sana hiç konduramazdım babam

Ateş düştüğü yeri yakıyormuş şimdi anladım
Sen ölünce başıma karalar bağladım
Acıların en büyüğünü sen ölünce yaşadım
Yokluğuna alışamadım seni çok özledim babam

Fırtınalı günlerde sığındığım limanımdın
Bazen dost,arkadaşım bazen sırdaşımdın
Şu hayatta güvendiğim tek insandın
Yokluğunda boşluğa düştüm perişan oldum babam