Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Allah rahmet eylesin. Çok güzel anlatmışsınız acınız son ilhamınız bol olsun
Büyük hayaller incinmişliğini kaybetmeler durağında bekliyor. Gidişleri kabullenmek çok zor. Sanki yuvadan bir kuşun uçması gibi. Ne diyelim
Başınız sağ olsun. Zaman her şeyin ilacıdır sözü de yalan kalıyor bazen.
Öyle olsaydı acılar hep taze kalır mıydı.? Acı limitleri dolu alev topu gibi
şiirler umarım adreslerine sağlam ve pürüzsüz ulaşıyordur. Hüznü de
sevindirmemek lazım. Duygusal yönü mükemmel
şiirinize tebriklerimle.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta