Babam öldüğü gün, evmizin bütün ışıkları karanlığa büründü.
O gün, sonsuzluğa bir ayrılık göründü,
Sanki bağrimda ciğerlerim söküldü, gözlerimin feri söndü,
O koca dağ yıkılınca, dünyam yıkıldı, umutlarım yıkıldı, sevinçlerim hayallerim yıkıldı.
Şimdi yüreğim dermansız, dizlerim takatsız kaldı.
Evimizde sevinçler kanatsız kaldı.
Anlandın ki; babaydi evin direği, babaydi insanin yüreği.
Aşkı nasıl da çiçekce yaşamıştık biz kadınım
Kendi kendime konuşup duruyorum
Dağlara giden patikalarda katılaşan bahar çamurlarında yalnızım
Beni deli sanıyorlar
Sokulmalarımızı unutamıyorum kadınım
Hani gece yarılarında anlatılan
Devamını Oku
Kendi kendime konuşup duruyorum
Dağlara giden patikalarda katılaşan bahar çamurlarında yalnızım
Beni deli sanıyorlar
Sokulmalarımızı unutamıyorum kadınım
Hani gece yarılarında anlatılan




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta