Bir umutsuzluk çöktü içime, kap karanlık bir yorgan gibi.
Gözlerim yorgun, ruhum ağır, yolda kalmış bir yolcu misali.
Bu yükü taşımaktan vazgeçmek, geri dönmek isterdim.
Fakat sırtımda bir el hissettim, o elin sıcaklığıyla ürperdim...
" Babalık " dedi fısıldadı içimdeki ses, evlatlarını hatırla.
Onların gülüşü, en zor zamanlarda bile bağlıyor beni hayata,
Yağmuru seviyorum diyorsun,
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...
Devamını Oku
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta