Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
“Önce anne ve babamızın çocukları oluruz.
Sonra çocuklarımızın anne ve babası.
Daha sonra anne ve babamızın, annesi ve babası oluruz.
En sonunda da çocuklarımızın çocukları oluruz!
Yaşam bundan ibaret...”
Değerli yürek sesinizi kutluyorum üstadım...
BABALAR GÜNÜ İÇİN YAZILMIŞ ??
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta