“ulan hava da ne kadar kırmızı bu akşam”
diye sesli düşünülebilecek bir akşamdı
iki bin beş aralığının yirmi dokuzu
işlerinden evlerine dönen insanlarda
akşamüstü telaşı,
sesleri,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




bunlar çok güzeller..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta