Babacan Duran Şiiri - Sadık Kocabaş

📜 Bak Babacan!

Yirmi yıl gurbetin kahrını süzdüm,
İstanbul’da koca bir ömrü ezdim.
Betonun içinde şaşırdım, gezdim,
Döndüm Çengelkayı’na, bak babacan!

Bıraktım arkamda o gürültüyü,
Yüreğimde sakladım eski büyüyü.
Kuşlar gibi özledim baba köyünü,
Zirvelerde hayat zor, be babacan!

Tokat-Amasya yolu serilir alta,
Gurbet bir hançerdi, vurdu her hafta.
Kendi gökyüzümü kurdum bu safta,
Bakınca her şey başka, babacan!

Tarlalar susuzdu, topraklar yetim,
Vazgeçmek yoktu, üretmek niyetim.
Traktör sırtında su zanaatim,
Fidanlar can buldu, gör babacan!

Üç katlı binayı kurdum kayaya,
Ustalık öğrettim taşa, tuğlaya.
Kimse inanmadı bu büyük rüyaya,
Tırnağımla kazıdım, bak babacan!

Salonda bir kaya bıraktım öyle,
Anlatılmaz bu dert sıradan dille.
Kıramadım onu, kalsın dedim böyle,
Taşın da bir sabrı var, babacan!

Duran derler bana, durmam yolumda,
Nasır madalyadır iki kolumda.
Hakkın emeği var her bir dalımda,
Helalinden yiyoruz, be babacan!

Hikayem bu benim, adım bir nehir,
Daha buralara uğramaz zehir.
Duyulsun feryadım, inlesin şehir,
Mührü buraya vurduk, babacan!
Kalemsiz Şair olduk, Babacan