Ah çeken efkarımdır,
İnsanlar.
Baba dergahından
Umutlar veririm.
Bazen fitne olup
Pis kokanlar,
Benden ah alırlar...
Yağmuru seviyorum diyorsun,
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...
Devamını Oku
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...




insanlara 'umut' ve 'ah' dışında da vermemiz gereken şeyler olmalı. bizim gibi ülkelerde umut ve ah yoksulun ekmeği durumuna getirildiği için, umut ve ah'ın yanına mücadeleyi, hakkını aramayı ve almayı da eklememiz gerekir diye düşünüyorum. buna benzer şiir ve dizeler teslimiyet ve (en genel anlamda) varolan düzenin değiştirilemeyeceği gibi bir anlamı, anlayışı körüklüyor.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta