Ah çeken efkarımdır,
İnsanlar.
Baba dergahından
Umutlar veririm.
Bazen fitne olup
Pis kokanlar,
Benden ah alırlar...
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




insanlara 'umut' ve 'ah' dışında da vermemiz gereken şeyler olmalı. bizim gibi ülkelerde umut ve ah yoksulun ekmeği durumuna getirildiği için, umut ve ah'ın yanına mücadeleyi, hakkını aramayı ve almayı da eklememiz gerekir diye düşünüyorum. buna benzer şiir ve dizeler teslimiyet ve (en genel anlamda) varolan düzenin değiştirilemeyeceği gibi bir anlamı, anlayışı körüklüyor.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta