Baba Şiiri - Aydın Duran

Baba

Beni bir rüzgar savurur uzaklara
Sonra bırakır sarp yamaçlara
Yüreğim ürpersede söyleyemem
Bu bir yangın yeridir, söndüremem
İçimdeki fırtınaları dindiremem

Sonra, uçurtmalarım yırtılır gökyüzünde
Geçmişin özleminde
Mavinin en derininde
Bir boz ardıç bulur yaslanırım
Bir ikindi yağmurunda ıslanırım
İner gökyüzünden sağanak sağanak yağar
Bir kasvet sarar her yanımı, ruhumu boğar
Kırlangıçlar gülüşürken tepemde
Ezana yakın efsunlu bir vakitte

Ekinler biçilir bağlar bozulur
Aylar geçer zaman geçer
Yüreğim burkulur
Uzaktan gölgeler belirir
Sanki kendinden önce kokusunu getirir
Bir adam gülümser gökyüzünden
Halim ayan olur sanki ona
Bir adam dönecek gibi olur seferinden

Gönlüm öyle bir meşgale bulur
Artık beni ne rüzgar nede uğultusu korkutur
Bir tek sen kalırsın aklımda
Birde kadife ceketin duvarda

Ayaklarımı sürdüğüm her yerde
Her yerde adın gelir dilime
Şehirlerce eskimeyecek
Asırlarca silinmeyecek
iki heceli tek bir kelime
Baba…
Dayanmaya çalışmak beyhude bir çaba
Eksik yanlarımın tamamı sensin …baba…

Söylenecek nede çok şey varmış oysa
Olsun , Hepsi bende dursun
Anlatırdım usanmadan, ama sen yoksun….

Baba…

(Aydın Duran)