baban gidince
köksüz bir ağaç olursun
kurur dalların
yaprakların dökülür..
artık can vermez nemli topraklar
baban gidince
sen baba olursun
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




evet babaların öyle olduğunu kaybedince anlıyor insan baba sığınılacak en büyük dağmış meğer........... biraz üzlüldüm ama çok anlamlıydı
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta