Baba, artık duy sesimi!
İnsanlar, eskisi gibi kıymet bilmiyor, baba
Sevmiyor, kimse kimseyi; gönüller dolmuyor, baba
Baba, hani hep derdin ya:
Herkese güvenme, güvendiğine de tam güven diye
Artık, güvenecek kimse kalmamış, baba
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta