Azrail'im Sensin Şiiri - Dursuncan Yildiz

Azrail'im Sensin

Gözlerin, karanlık gökten dökülen ince bir buz gibi,
Titretir yüreği, yalanların çözülemez iplerle sarılı.
Sorunların denizinde kaybolur gemin, ufuk bile gri,
Gerçek sevgiye susayan bir yürek, suya hasret bir çöl gibi.

Hüznün, bir mevsim gibi gelir, geçer durmaksızın,
Ağlayan günlerin dökülen yaprakları, rüzgarla savrulur.
Ölümün serin nefesi, kulağına fısıldar tenhasız,
Ki kurtuluş, umutlar denizinde keşke'lere bürünür.

Dert, bir gölge gibi peşini bırakmaz, sarar seni sıkıca,
Mutsuzluk, köhne bir ev gibi, çökük çatısı altında seni saklar.
Ellerinle dokunursun hayata, sarı yapraklarla dolu sokaklarda,
Ve her adımda hissedersin azrail'in, sessiz kanat vuruşlarıyla.

Kurtulmak istersin bu ağırlıktan, ama yollar kapanmış,
Gökyüzü, demir kafeslerle örülmüş, mavi bir esaret gibi.
Azrail'im sensin, biter mi bu yalanlar, biter mi bu yük,
Keşke'lerin fısıltısı, kulakta yankılanır, ama çözülmez bir bilmece gibi...