Azrail Atını Sürmüş

Azrail atını sürmüş, sorguya gelir derler
Can emanet bilirim, vaktin doldu derler
Ne altınla tutulur, ne söz ile dönerler
Emaneti sahibine, vereyim de gideyim

Bağda bostanda gezdim, sevdim elin gülünü
Nice yârin uğruna, tükettim ben ömrümü
Şimdi bir taş isterler, örterler üstümü
Gül devrini bitirip, solayım da gideyim

Anam ağlar başımda, bacım döker yüzünü
Dostlarım saf bağlar, tutar iki dizini
Bir gün onlar da giyer bu ölüm bezini
Ben önden gidip yola, düşeyim de gideyim