Öyle yakan gözlerle bakma bana ne olur
Sen benim afetimsin dokununca kahreden
Gündüzleri kısaltıp geceleri büyüten
İçimde bir yangının büyüyen telaşı var
Her akşam düşlerimde mavi bir hüzün sarkar
Artık ne çöller yakar ne kutupta üşürüm
Anlasana Azizem ben ancak sende hürüm
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta