Aziz İstanbul Şiiri - Mesut Yüksel

Eyyy Konstantinopolis!
Seni almak, kime nasip olur?
Haliç mahpus,
zincirli kaderiyle karanlıkta.

Boğaz mavisi hüzünle örülmüş,
gemiler yürüdü karadan,
gecenin kanatlarında.

Rumeli Hisarı yükseldi,
taş niyetiyle çağın nabzı değişti.
Toplar döküldü Urban ustanın elinden;
“Şahi” dedi Sultan Mehmed.
Mazhar oldu Resûl’ün müjdesine:
“Ne güzel komutan, ne güzel ordu!”

Kırıldı Haliç’in paslı zincirleri.
Konstantinopolis çözüldü;
adı, İstanbul yazıldı.

Çan ile ezan yan yana;
herkes hür bir sığınak buldu.
Barışın ebedî mührü vuruldu taşlara.

Ey çağlar ötesi şehir!
Seninle yükselir tarih,
her taş kudretini anlatır.

Sahip çıkın bu kutsal emanete!
Göz gibi, yürek gibi taşıyın!

Sen:
Dünyanın tahtı,
Boğazın incisi,
yeryüzünün ebedî sancağı
Aziz İstanbul!